Poëzie op Pootjes 3 is verschenen

pop

De derde bundel van Poëzie op Pootjes is verschenen en bevat maar liefst 471 gedichten over het Haagse gevoel. Voor meer informatie, zie www.poezieoppootjes.nl

Van mij is het volgende gedicht in de bundel opgenomen:

Zo ik iets ben ...

die oude stad waar jij ooit bent geboren
is op je tochten zwijgend meegegaan
je waant je mijlenver bij hem vandaan
bij tijd en wijle vind je toch zijn sporen

hij speelt met jou een spel van ‘zwaan-kleef-aan’
men kan de wieg nog aan je tongval horen
de nestgeur is wel vaag, maar niet verloren
zijn wortels zitten diep in elk orgaan

in welke vreemde haven je ook bent
er blijven schimmen uit een ver verleden
zij volgen kalm maar altijd consequent

het afscheid was niet meer dan ‘au revoir’
al lijkt de navelstreng dan doorgesneden
je bent je leven lang een Hagenaar

De transformatie van Den Haag

Den Haag

Foto's en gedicht op Hofstijl.nl

Poëzie Op Pootjes dompelt Den Haag een maand lang onder in poëzie

gedichten

Het unieke Haagse gedichteninzamelingsproject Poëzie op Pootjes maakt zich klaar voor een maand vol gedichten over het Haagse gevoel. Als onderdeel van The Hague Festivals kan vanaf eind mei niemand nog om Poëzie op Pootjes heen. Onder andere Gerrit Komrij, Wieteke van Dort, Tim Akkerman en Stephan Evenblij werken mee aan Poëzie op Pootjes.
 
Het doel van Poëzie Op Pootjes is om zoveel mogelijk gedichten te verzamelen over wat Hagenaars bezighoudt en daarbij tegelijk nieuw dichterlijk talent te spotten. Het gaat bij Poëzie Op Pootjes nadrukkelijk niet om een wedstrijd. Met liefst 471 nieuwe Haagse gedichten is dat doel ruimschoots gehaald. En Den Haag blijkt over verrassend veel dichterlijk talent te beschikken.

Lees verder op de website van Poëzie op Pootjes.

Actie voor 'Driek van Wissen-trein'

Driek

tijd zou alle tranen drogen
  't mooiste meisje van de klas
tekent nu met twinkelogen
op zijn trein een vlinderdas

Een nieuwe Arriva trein zou de naam van de dichter Driek van Wissen moeten krijgen. Dit vindt een initiatiefgroep, waarin onder andere Bart FM Droog en Jean Pierre Rawie zitten. Zij zijn hiervoor een handtekeningenactie gestart.
Zoals de vervoerder de mensen naar hun bestemming brengt, zo bracht van Wissen de poëzie naar de mensen, aldus de petitie van de actievoerders.

Driek van Wissen overleed onverwacht op 21 mei vorig jaar. Hij vervulde van 2005 tot 2009 de functie van Dichter des Vaderlands. De dichter was zelf een overtuigd treinreiziger.

Lees meer op de site van Het Vrije Vers

Memento mori

vandaag stond ik eens stil bij welke kist
ik voor mijn laatste reis zou moeten nemen
zo zorgt de dood bij leven voor problemen
de keus is groot, ik wou dat ik het wist

want stel, ik merk dat ik me heb vergist
bij wie zou ik dan schade kunnen claimen
(of overdrijf ik nu tot in ’t extreme?)
ik draai me in mijn graf om, zeer beslist

en dan was er ook weer dat prakkiseren:
is Ockenburgh wel goed, of kies ik fout
en Eyck en Duinen, maar op Nieuw of Oud
zeg nu maar niet: de tijd zal het je leren

paniek, ik krijg het warm en dan weer koud
ik denk dat ik me toch maar laat cremeren

Dichtersleed

Wat heeft mijn Inholland rijmdiploma nu eigenlijk nog voor waarde?

Ode aan het kunstgras ...

Kunst

een zwoeger zwelgt in diepe droefenis
verhult zijn leed in stevige kritiek:
waar blijft de echte voetbalheroïek
de geur van gras, de lach of ergernis

nu openbaart zich wat ik node mis
en grijnst men om mijn stroeve motoriek
de lucht van plastic sprieten maakt me ziek
zo’n veld is altijd groen en lentefris

de technicus kent geen ontsteltenis
het godenspel wordt snel en artistiek
hier triomferen schoonheid en techniek
een zegen is het, zeker en gewis

genieten zullen spelers en publiek
nu zelfs het gras tot kunst verheven is

Een poëtische stad ...

stad

Poëtische stad

de scheve huisjes aan het Hoge Zand
die voor geen slopershamer wilden wijken
de parken met de eeuwenoude eiken
een schone slaapster op het stille strand

de lommerrijke lanen voor de rijken
de krijtstreep van een dienaar van het land
het meisje met een ijsje in haar hand
dat in Madurodam loopt rond te kijken

Couperus die in brons te wachten staat
en glimlacht om het alledaagse leven
de jonge resident, zo hoog verheven
een zwarte maagd die leegte achterlaat

de mooiste poëzie wordt niet geschreven
die ligt in deze stad gewoon op straat

 

4 mei - Dodenherdenking in vier gedichten

Verdwenen passagiers

Er rijdt een lege tram door ’s-Gravenhage,
onmerkbaar bijna, nauwelijks verlicht.
De ramen en de deuren blijven dicht,
in scherpe bochten kan hij schuchter klagen.

De ouderwetse tram met aanhangwagen
doet alle dagen, rusteloos, zijn plicht.
De eindeloze reis gaat doelgericht
langs sporen van verdrongen onbehagen.

De waarheid wordt, als vroeger, bang ontweken,
alleen de torenklokken kermen luid.
De vierde mei, als doden mogen spreken,
gaan deuren open, stapt de stilte uit.

Luister ook naar de gezongen versie van dit gedicht op de website van de Vlaamse dichteres Vera De Brauwer.

Voor meer 4 mei-gedichten, ga naar "lees verder".

Lees verder...